« اى فاطمه بزرگوار و داراى يقين ، اى دختر بهترين همه آدميان ! آيا اين مسكين و بينوا را كه بر در منزل مىنالد نمىبينى ؟ او به درگاه خدا ناله و زارى مىكند و گرسنه و دردناك به ما شكوه مىكند ، هر كس در گرو كرده خويش است ، ( پس ) هر كه كار نيك كند شاداب مىماند ، و جايگاه او در بهشت ، سرسبز و خرم است كه خدا آن را بر بخيل حرام كرده است . و هر كه داراى بخل است ، اندوهناك مانده ، آتش او را به سجين مىافكند و آشاميدنى او آب جوشان و چركاب بدنهاى دوزخيان است . » فاطمه عليها السّلام در پاسخ گفت : « پسر عمو ! فرمان شما را با ميل مىپذيرم كه در من پستى و نابخردى وجود ندارد . من هوشمندى و خبرگى را ( از خردسالى ) چشيده‌ام ، اميدوارم هر زمان كه ( نيازمندى را ) از گرسنگى سير مىسازم به نيكان و جماعت صالحان بپيوندم و در سايه شفاعت وارد بهشت شوم . » و آنچه در سفره بود برداشت و به مسكين داد ، همگى گرسنه شب را به روز آوردند و در حالى كه جز آب خالص چيزى نچشيده بودند روزه گرفتند . سپس فاطمه عليها السّلام يك سوم ديگر از پشم را رشته ، يك من ديگر از جو را برداشته آرد نمود و خمير كرد و پنج قرص نان - براى هر نفر يك عدد - پخت . على عليه السّلام نماز مغرب را با پيامبر صلّى اللّه عليه و آله خواند و به منزل آمد ، سفره را گستردند و هر پنج نفر ( كنار سفره ) نشستند ، على عليه السّلام همين كه اولين لقمه را گرفت ( تا افطار كند ) يتيمى بر در منزل آمده ، عرض كرد : من يكى از يتيمان مسلمانم از آنچه مىخوريد به من هم بخورانيد ، خدا شما را بر سفره‌هاى بهشتى اطعام فرمايد . على عليه السّلام ( تا اين سخن را شنيد ) لقمه را از دست نهاد ، سپس فرمود : « فاطمه ! اى دختر سرور بخشنده ، اى دختر پيامبرى صلّى اللّه عليه و آله كه ( كريم است و ) فرومايه نيست ، اكنون خدا يتيمى را به در خانه ما آورده است ، هر كه امروز رحم كند خدا به او رحم فرمايد ،